Bert Visscher - Stoffe Jongens

Net terug van de show en heb me erg vermaakt! Lekker volle en drukke show zoals we van Bertje gewend zijn. Twee kleine storinkjes in de techniek (die waarschijnlijk bijna niemand merkte) waar Bert zich nog netjes even voor verontschuldigde aan het eind.
Ik vond het een topshow alleen was het geluid in De Lawei wel enorm slecht, wat te hard soms en vrij schel. Volgende keer maar naar een ander theater.
Hij hoest gruis en zeikt alleen nog maar stof. Het is bijna gedaan met de noeste mijnwerker.
En wat moet een oude kolenrot alleen in een wit ziekenhuisbed? De meeste kompels zijn niet meer en de enige zoon, een mietje met smetvrees, verliet z’n stoffige vader al jaren geleden.
Maar wat te doen met de laatste wens? De as van een mijnwerker hoort niet op een strooiveldje maar moet terug in de mijn. Maar door wie? En werkt het pasje van het hek nog? Is er eigenlijk nog een hek bij de jaren geleden gesloten mijn?
Wat een gezeik zo vlak voor je laatste zwarte adem. Was ie bij de sluiting nou maar gewoon blijven zitten in de schachten. Gewoon nog een zwart boterhammetje met oude kaas, een laatste bakkie en nooit meer naar boven.
In vredesnaam dan toch maar vragen aan zoonlief. Een brief zonder pen. Onder z’n nagels zat nog zwart voor een volledige roman.
En daarna wachten. Wachten en nog even mijmeren.
Over de kompels en Trudy van kantoor. Kameraadschap tot onder de grond.
Stoffe jongens tot het eind !!
Geplaatst onder: Uncategorized op 2 May 2007
That addresses several of my ccornens actually.